Met steun van Rotary Meppel, slaat Stichting Leergeld Meppel/Kindsupport Meppel de handen ineen met Stichting Kinderfeest. Aan het woord Sigrid Greve-Waarsing, inmiddels al 9 jaar actief bij Leergeld Meppel.
Waarom dacht jij aan kinderfeestjes?
“In Meppel bieden we kinderen veel aan, maar ik voelde: er mist nog iets. We zorgen voor laptops, fietsen, zwemles, sport, kleding… maar niet voor dat ene moment dat je als kind zélf in het middelpunt staat. We hebben al Jarige Job voor traktaties in de klas, maar een feestje is iets anders. Dat is een ervaring. Dat vergeet je als kind nooit meer. Toen ik Stichting Kinderfeest voorstelde aan Rotary, waren ze meteen enthousiast.”
En wat gebeurt er dan nu?
“Rotary Meppel heeft met een grote wandelactie een bedrag van zo’n €13.000 opgehaald. Dat is voor ons geoormerkt: het gaat alleen naar kinderfeestjes. Omgerekend zijn dat ongeveer 85 feestjes. Onze rol als Leergeld/Kind Support Meppel is om de gezinnen te bereiken en de aanvragen te beoordelen Als het om een kinderfeest gaat, dragen we het gezin over aan Stichting Kinderfeest.
Hoe ziet het feestje eruit?
“Bij het feestje zelf zijn alleen de ouders en de kinderen aanwezig, geen coördinator in beeld. Dat vind ik misschien wel het sterkste: voor het kind voelt het gewoon als een normaal kinderfeestje. Niet ‘anders’, niet zichtbaar georganiseerd via een stichting. Het ziet eruit alsof de ouders het zelf hebben betaald. Precies zo hoort het.”
“Dat vind ik misschien wel het sterkste: voor het kind voelt het gewoon als een normaal kinderfeestje. Niet ‘anders’, niet zichtbaar georganiseerd via een stichting.”
Wat is je grootste wens voor gezinnen in Meppel?
“Vooropgesteld: dat geen enkel gezin in armoede hoeft te leven. Maar eerlijk gezegd is dat een illusie. Mijn echte wens is dat wij als stichting zoveel mogelijk druk van ouders kunnen wegnemen. Dat kinderen minder voelen dat er geldproblemen zijn thuis. Dat zij gewoon mee kunnen doen: sporten, leren, fietsen naar school, en nu dus óók een keer een eigen kinderfeestje geven. Als we dat bereiken, zijn al die uren werk het meer dan waard.”
En hoe dragen wíj met zijn allen bij?
“Door minder te oordelen. Ik word soms echt verdrietig van de vooroordelen: ‘Ja, maar ze roken wel’, of ‘Ze hebben wel een hond’. Mensen stigmatiseren heel snel. Probeer eerst te kijken wat er achter die situatie zit. Vraag: ‘Wat heb je nodig? Wat kan ik doen?’ in plaats van afstand te houden. Armoede betekent dat je op alle vlakken inlevert: je netwerk krimpt, je wereld wordt kleiner, je verwachtingen ook. Realiseer je: het kan iedereen overkomen. Een bedrijf dat omvalt, een ongeluk, plotselinge werkloosheid, dan kun je zélf degene zijn die zijn kinderen niets extra’s meer kan geven.”